اتهام هایی که به جادوگران می زدند

در دوره ی دیرین تری در تاریخ،خود ترسایان اتهام های بسیاری را
به جادوگران وارد می ساختند.
برای سده ها،بیوه های میانسال و دختران سالمند ازدواج نکرده(مجرد)
از سوی روستاییانی که سپر بلایی نیاز داشتند تا بلاها و بدبختی ها
را به آن ها نسبت بدهند و آنها را سرزنش کنند،انگشت نما بودند.
اگر چه به شکل نگری(نظری)،مردان و هتا کودکان هم می توانستند
جادوگر باشند ولی این زنان پیر بودند که پنداشته میشد دارای نیروهای ویژه ای
هستند که می توانند با آن،همسایگان خود را آزار برسانند.
در آغاز سده های میانی(سده های تاریک)،این نیروهای اشاره شده
ترسناک تر نشان داده میشدند و با پیوند دادن آن به بی خدایی و بی دینی
و کفر،سزاوار تنبیه و سرزنش بیشتر شناخته شدند.
باور فراوانی رواج یافته بود بر پایه ی این که، این زنان مجرد فراموش شده
و فقر زده با شیتان وارد پیمانی شده اند که او نیروهای بد و آزار دهنده ای
را در برابر این همپیمانی،به آنها بخشیده است.
نیروهای جادویی و راز آلود،آنها را توانمند می ساخت که خسارت و
آسیب فیزیکی فراهم آورند،جانوران و انسان ها را دچار بیماری کنند
و کودکان خردسال را به کشتن دهند یا در آمیزش های جنسی،دخالت داشته باشند
و وسیله ی جنین زدایی(سقط جنین) یا نازایی در زنان و یا وسیله ی کم توانی جنسی
در مردان باشند.
گفته میشد جادوگران از گوشت نوزادان کشته شده،روغن می ساختند
که آنها را توانا می ساخت تا هنگامی که آن را را بر پیکرشان پماد کنند
بتوانند به پرواز در آیند.
پنداشته میشد که سه یا چهار بار در سال،جادوگران در یک گردهمایی
که سابات نامیده میشد،گرد می آمدند،در این نشست ها
شیتان بر تخت می نشست و مراسمی را به اجرا می گذاشت که
نمایش هزلی از
Christian Eucharist
بود.
به دنبال آن،جشن و شادی و میگساری بر پا میشد و در آن
شیتان با هر شرکت کننده ای،هم بستر میشد.

بن مایه:
رویه های ۱۴۲و ۱۴۳
از کتاب نسل کشی و انگیزه ی ویرانگری در انسان
نوشته ی آنتونی استور
برگردان از پروین بلورچی(رستمکلایی)

۳-۴-۲۵۷۶ پارسی

Advertisements