اکنون این تنهایی است که یار و یاورم شده است

گرداگردم پر است از این آدم هایی که تا خوش و خرم هستند
و زندگی به میل آنان است از من یادی نمی کنند وای به روزی که کارشان گیر باشد
و یا به تنگدستی بیفتند و به کمکم نیاز داشته باشند،آن هنگام است که
مانند آوار بر سرم ویران می شوند ولی من هیچگاه این گونه نبوده ام
و همواره کوشیده ام تا گاه و بیگاه از دوستان تازه و کهنه یادی بکنم
هرچند آنان همیشه مهرورزی ام را برنتابیده و مرا از خودشان رانده اند
این که امروز، دوستان بسیار بسیار کمی دارم ، نه تنها من را آزرده نمی کند
بلکه من را به اندیشیدن وامیدارد و از خودم می پرسم که چرا
این انسان های دوپا، زمانی که به آنان مهربانی می کنی
همه اش خیال بد می کنند؟
اکنون این تنهایی است که یار و یاورم شده و این خودش کمک بزرگی
است به من تا بیشتر بیندیشم و بیشتر و ژرفتر ببینم.

۴-۱۱-۲۵۷۵ پارسی

Advertisements