ای آزادی جویان و آزادیبانانی که در رویای رسیدن به آزادی به سر می برید

نزدیک به ده-یازده روز میشد که هیچ نوشته ای در وبلاگم
انتشار نداده بودم،چون برایم کاری پیش آمده و سنگینی کار
و کمبود زمان ، من را از نوشتن در وبلاگم،بازداشته بود.
هنوز هستم و دارم می نویسم و البته پس از این نیز مانند گذشته
خواهم نوشت،این فزای سنگین سرکوب و سانسور باید شکسته شود
و نخستین گام در شکستن این فزا،همین آزاد نویسی در وبلاگ است
با نوشتن و پراکندن اندیشه های نو و چالش برانگیز است که
میشود آشوب در اندیشه و ذهن دشمنان آزادی و سرکوبگران به راه انداخت.
ای آزادی جویان و آزادیبانانی که در رویای رسیدن به آزادی
به سر می برید، شما نیز زبان بگشایید و همه ی ناگفته های
خودتان را بیرون بریزید.
با خاموشی و لب فروبستن هیچ کاری از پیش نخواهید برد
ما در زمانه ای به سر می بریم که دغدغه ی بیشینه ی مردم
چیزهای پیش پا افتاده ای بیش نیستند و سایر کسانی هم که
ناهمرنگ با این اکثریت هستند، یا خاموش اند و یا بهتر می دانند
چیزی نگویند و زندگی خودشان را بکنند.
در این جو بسیار ناامید کننده و دلسرد کننده، نباید اجازه بدهیم
که فریاد آزادی خواهی خاموش شود،در این برش تاریخی نباید
ساکت نشست،چون سرکوبگران آزادی نیز به دنبال همین سکوت گسترده اند
زیرا پایستگی فرمانروایی شان را در همین سکوت مردم می بینند
پس برای مبارزه با این ساختار سرکوبگر باید هر جوری که شده است
سکوت را شکست، وبلاگ نویسی درست در زمانی که کسی
گرایش به وبلاگ نویسی ندارد، مانند شیپور به دست گرفتن
و دمیدن در آن است،به امید آن که ترک و شکافی در پیکره ی
دیوار بلند سکوت،پدید آید.

نکته:
فزا=فضا

۷-۹-۲۵۷۵ پارسی

Advertisements