درنگی در سالمرگ علی،پیشوای شیعیان

آدم گاهی که به پیرامونش می نگرد،از رخدادهای جهان
در شگفت می شود،خود این ایلیا(علی) که پیشوای شیعیان باشد
چه سرهایی که از تن دگراندیشان و ناباوران جدا نکرده
و یا به هنگام برده گیری سپاهیان اسلام،هتا خم به ابرو
هم نیاورده و در جنگ های دینی سپاه اسلام و تاراجگری هایش
شرکت داشته است و اکنون چگونه است که کسی پیدا نمی شود
یاد آن کشته شدگانی که شمارشان کم هم نبود،بیفتد؟
ولی شیعیان این چنین برای مرگ ایلیا(علی)،سیاه می پوشند
و برایش سوگواری می کنند؟
سوگواری و اندوه برای چه و برای که؟
سوگواری برای مرگ کسی که یک تمامیت خواه دینی بوده است؟
اندوه برای مرگ کسی که ناباوران را سر می برید؟
گرامیداشت کسی که نفی کننده برده داری نبود بلکه
تایید کننده ی آن نیز بوده است؟
سوگواری برای کسی که بیش از ۱۳۰۰ سال پیش مرده است؟

ترس از اندیشیدن یکی از زیان بارترین پدیده هایی است
که می تواند توده ای را این چنین گرفتار بکند و آنان را
از نوشدن،نوگرایی و پذیرش و آفرینش اندیشه های نو بازدارد.

۱۷-۴-۲۵۷۴ پارسی

Advertisements